Wystawa jest oparta na materiale fotograficznym, filmowym i dźwiękowym zebranym w 2009 roku wśród Bora żyjących nad rzekami Ampiyacu, Yaguasayacu, Zumun i Nanay w Amazonii peruwiańskiej. Obecna gdańska edycja wystawy jest poszerzona o obiekty kultury materialnej Bora i materiał filmowy zebrany przez badacza podczas dwóch kolejnych wyjazdów: wiosną i jesienią 2011 roku. Gdańską edycję wystawy zaprezentowano dodatkowo w specjalnej scenografii przybliżającej klimat miejsca. Bora to Indianie amazońscy żyjący obecnie w Peru oraz na pograniczu peruwiańsko-kolumbijskim i w Brazylii, gdzie w zasadzie rozpłynęli się w wieloetnicznym środowisku. Bora wraz z innymi grupami - Huitoto, Ocaina, Muinane, Mirańa, Resigaro - należą do areału kulturowego, który w literaturze antropologicznej przywykło się nazywać gente del centro ('ludzie centrum'). Pierwsze kontakty z Bora nawiązywali misjonarze w XVII wieku. Intensywniejsze kontakty z tym ludem nastąpiły w okresie boomu kauczukowego na przełomie XIX i XX wieku, choć często miały one w efekcie charakter eksterminacyjny i wyniszczający tę kulturę....czytaj więcej...

Wystawa zorganizowana w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie prezentuje w większości prace z lat 60. i 70. XX wieku, a więc z najlepszego okresu twórczości artysty. Zobaczymy na niej głównie cykle: Katedra, Zachód słońca, Pejzaż księżycowy, Kroki we mgle, Akt na tle morza i Spacer. Lucjan Mianowski (1933–2009), jeden z najważniejszych i najciekawszych grafików polskich drugiej połowy XX wieku. I jeden z pierwszych, którzy w swojej sztuce korzystali z doświadczeń pop-artu. Na wystawie w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie zobaczymy ok. 140 prac artysty z 50 lat jego twórczości. Mianowski studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (grafikę artystyczną, plakat i malarstwo) oraz w École Nationale Superiéure des Beaux-Arts w Paryżu, gdzie zetknął się z aktualnymi wówczas wydarzeniami w sztuce europejskiej i amerykańskiej. Wiele podróżował, fascynował się kulturą masową, zwłaszcza dwoma jej obszarami: sportem i seksem. Był otwarty na nowe kierunki i tendencje w sztuce. Nie tylko jako jeden z pierwszych w Polsce posługiwał się stylistyką pop-artu w grafice, ale też korzystał z fotografii prasowej...czytaj więcej...

 

Nowa wystawa poświęcona sztuce na dworze książąt pomorskich w okresie jej największego rozkwitu w XVI i początkach XVII wieku. Kolekcja szczecińskiego Muzeum jest największym istniejącym zbiorem związanym z działalnością mecenasowską książąt z dynastii Gryfitów. Na wystawie można będzie obejrzeć obrazy, rzeźby oraz wyroby rzemiosła artystycznego. Jednym z najcenniejszych spośród prezentowanych obiektów jest „Portret Filipa I” pędzla Lucasa Cranacha Młodszego z 1541 roku. Unikatowym zabytkiem kultury dworskiej jest także „Drzewo genealogiczne książąt Pomorza Zachodniego”, siedmiometrowej długości obraz Corneliusa Crommeny’ego z 1598 roku, na którym przedstawiono aż sto pięćdziesiąt pięć osób z rodu Gryfitów. Niezwykle ważną część ekspozycji stanowią wydobyte po drugiej wojnie światowej z krypty szczecińskiego zamku stroje i klejnoty, ze słynną wysadzaną diamentami egretą (ozdobą kołpaka) księcia Franciszka I. Na wystawie zaprezentowany zostanie również wypożyczony z katedry w Merseburgu „Portret księcia Franciszka I na marach”, ukazujący księcia w tym samym stroju i z tymi samymi klejnotami, które można obejrzeć na wystawie. czytaj więcej...

 

Malarstwo Andrzeja Umiastowskiego jest całkowicie autonomiczne i pod wieloma względami niezwykłe. Już na samym początku artystycznej działalności Umiastowski określił swoje zainteresowania – głównym bohaterem jego prac stał się człowiek. Tym samym artysta wpisał się w ciąg kontynuatorów sztuki moralizatorskiej posługującej się językiem groteski – sztuki charakterystycznej dla okresów przełomów, schyłkowości i przewartościowań. Umiastowski miał zawsze świadomość tej kontynuacji i wielkich poprzedników, a jego sztuka była i jest dialogiem zarówno z przeszłością, jak i teraźniejszością. Na początku lat 80. XX w., gdy kształtowała się świadomość twórcza artysty, w ponurej, polskiej rzeczywistości, kiedy powoli odzyskiwaliśmy nadzieję złamaną przez wprowadzenie stanu wojennego, malarstwo Umiastowskiego było wypowiedzią czytelną i konsekwentną − swoistym rodzajem oskarżenia systemu totalitarnego. Już w czasie studiów w gdańskiej PWSSP zaznaczył swoją obecność, biorąc udział m.in. w prestiżowej prezentacji młodej sztuki polskiej na międzynarodowym salonie Jeune Peinture, Jeune Expression w grudniu 1982 r. w Grand Palais w Paryżu. Dyplom z malarstwa artysta uzyskał w 1984 r. w pracowni prof. Jerzego Zabłockiego. czytaj więcej...