Dowody świadczące o istnieniu życia organicznego liczą ponad 3,5 mld lat. Wystawa przybliża zagadnienia związane z powstawaniem skamieniałości oraz ukazuje bogactwo grup zwierząt jakie zamieszkiwały głównie zbiorniki wodne istniejące na terenach naszego kraju w przeszłości geologicznej . Wystawa prezentuje zachowane w stanie kopalnym szczątki bezkręgowców. Odgrywają one ważną rolę w ustalaniu wieku skał. W gablotach i na posterach przedstawiono skamieniałości należące do różnych typów.

Największa wystawa stała. Zajmuje główną salę wystawową zabytkowego budynku muzeum. Przedstawia historię geologiczną Polski od prekambru do czwartorzędu. Na wystawie znajdują się liczne okazy skamieniałości, skał i minerałów oraz ilustracje, mapy i przekroje przybliżające budowę geologiczną poszczególnych jednostek Polski na przestrzeni dziejów Ziemi. Na ścianach wiszą mapy, tabela stratygraficzna, a także plansza przedstawiająca dryf kontynentów w wybranych okresach geologicznych.

Kamień towarzyszył człowiekowi od wieków. Wystawa prezentuje wybrane materiały kamienne pochodzące z kamieniołomów różnych regionów Polski, które od dziesięciu wieków są najczęściej stosowane w budownictwie i możemy je odnaleźć w wystroju architektonicznym polskich miast. Część z prezentowanych surowców kamiennych nie jest już wydobywana, ale większość jest nadal dostępna dla budownictwa.

Na wystawie zaprezentowano różnorodność minerałów i skał występujących w skorupie ziemskiej. Wyjaśniono podstawowe pojęcia obejmujące cechy i właściwości minerałów i skał oraz przedstawiono ich klasyfikację. W gablotach przedstawiona jest struktura kryształów, układy krystalograficzne, właściwości minerałów, pierwiastki rodzime, siarczki, kruszce pokrewne, halogenki, tlenki, wodorotlenki, węglany, borany, fosforany, siarczany, krzemiany, kwarc, skały magmowe, skały osadowe, skały krzemionkowe.

W trakcie prac na budowie obwodnicy Garwolina, w głębokim wykopie usytuowanym w zatorfionej dolinie n niewielkiego cieku uchodzącego do rzeki Wilgi natrafiono na szczątki kostne. Znajdowały się one w piaskach i żwirach rzecznych zlodowacenia wisły, na głębokości około 6-7 m. Kości nie tworzyły zwartych zespołów, lecz były rozproszone na powierzchni 3-4 hektarów. Szczątki kostne należały w większości do jednego gatunku - mamuta wielkiego.