Andrzej Umiastowski - malarstwo - Wystawa czasowa

Malarstwo Andrzeja Umiastowskiego jest całkowicie autonomiczne i pod wieloma względami niezwykłe. Już na samym początku artystycznej działalności Umiastowski określił swoje zainteresowania - głównym bohaterem jego prac stał się człowiek. Tym samym artysta wpisał się w ciąg kontynuatorów sztuki moralizatorskiej posługującej się językiem groteski - sztuki charakterystycznej dla okresów przełomów, schyłkowości i przewartościowań.

Umiastowski miał zawsze świadomość tej kontynuacji i wielkich poprzedników, a jego sztuka była i jest dialogiem zarówno z przeszłością, jak i teraźniejszością.

Na początku lat 80. XX w., gdy kształtowała się świadomość twórcza artysty, w ponurej, polskiej rzeczywistości, kiedy powoli odzyskiwaliśmy nadzieję złamaną przez wprowadzenie stanu wojennego, malarstwo Umiastowskiego było wypowiedzią czytelną i konsekwentną - swoistym rodzajem oskarżenia systemu totalitarnego. Już w czasie studiów w gdańskiej PWSSP zaznaczył swoją obecność, biorąc udział m.in. w prestiżowej prezentacji młodej sztuki polskiej na międzynarodowym salonie Jeune Peinture, Jeune Expression w grudniu 1982 r. w Grand Palais w Paryżu.

Dyplom z malarstwa artysta uzyskał w 1984 r. w pracowni prof. Jerzego Zabłockiego. Udział w nurcie Kultury Niezależnej lat 80. był w jego przypadku wyborem naturalnym i konsekwentnym. Na I Krajowym Biennale Młodych "Droga i Prawda" w kościele św. Krzyża we Wrocławiu otrzymał II nagrodę. Był związany z Galerią św. Michała w Sopocie i Galerią św. Jacka przy bazylice św. Mikołaja oo. Dominikanów w Gdańsku. Brał udział w ważnych wystawach tej dekady, m.in. w ekspozycji w kościele Najświętszej Marii Panny i Muzeum Archidiecezjalnym na Ostrowie Tumskim w Poznaniu (listopad 1985), wystawie "Polska Pieta" w poznańskim kościele Matki Boskiej Bolesnej z okazji 30. rocznicy poznańskiego Czerwca -56 (czerwiec 1986 r.)...