43-100 Tychy, ul.Mikołowska 5 (wejście od ul. Katowickiej), tel. 32 327 84 30, godziny otwarcia i ceny biletów, Ten adres email do muzeum jest ukrywany , www

Muzeum znajduje się w dawnym budynku kościoła ewangelickiego z 1902 roku, na terenie Tyskich Browarów Ksiażęcych. W sali muzealnej można zobaczyć ponad 300 butelek z początku XIX w., narzędzia bednarskie, oryginalne dębowe beczki, kufle, podstawki, etykiety, kapsle, dokumenty, zdjęcia związane z piwem i jego historią oraz poznać historię tyskiego browaru. Wszystko to w nowoczesnej oprawie. W nowocześnie wyposażonej sali kinowej muzeum można obejrzeć film o historii ziemi pszczyńskiej i Tyskich Browarów Książęcych zrealizowany w technologii trójwymiarowej. Salę wypełniają ekrany dotykowe prezentujące historię browarów i proces produkcyjny, gry piwne, beczka mailowa z której można wysłac maila do znajomych. Mail zawiera zdjęcie w technice Blue Boxie wstawione w wybrane tło.

26-510 Chlewiska, ul. Partyzantów 4, tel. 48 628 71 93, godziny otwarcia i ceny biletów, Ten adres email do muzeum jest ukrywany , www

Obiekt obejmuje zespół wielkopiecowy wybudowany przez Francuskie Towarzystwo Metalurgiczne w latach 1882-1892, w którego skład wchodzi wielki piec (produkował 13 t surówki na dobę), trzy prażarki rudy, wieża wyciągowa (tzw. gichtociąg wodny) oraz warsztat mechaniczny. Piec ten działał aż do 1940 r. (produkcję wstrzymali Niemcy) jako ostatni w Europie Środkowej tego typu obiekt pracujący w oparciu o węgiel drzewny. Niezbędną do produkcji rudę uzyskiwano z szybów i kopalń rozrzuconych po okolicy, głównie w rejonie Skłobskiej Góry, skąd dowożono ją kolejką wąskotorową, a za opał służył węgiel drzewny otrzymywany na drodze zwęglania drewna w najbliższej okolicy. Główną atrakcją jest jedyny zabytkowy wielki piec hutniczy opalany węglem drzewnym w Polsce (rzadkość europejska).

Fot. Daniel Wilk

80-328 Gdańsk-Oliwa, ul. ul. Bytowska 1, tel. 58 552 51 51, godziny otwarcia i ceny biletów, Ten adres email do muzeum jest ukrywany , www

Muzeum zostało otwarte 17 czerwca 1978 r. jako oddział Muzeum Techniki w Warszawie. Drewniane zabudowania kuźni składają się z dwu części rozdzielonych przepływającym środkiem Potokiem Oliwskim. W każdej z części znajduje się piec grzewczy i młot napędzany odrębnym kołem wodnym. Koła te o średnicy 4 m mają na obwodzie po 44 łopatki. Są to koła nasiębierne osadzone na kwadratowych w przekroju (0,7 x 0,7 m) wałach dębowych o długości 8 m. Dzięki zastosowaniu dźwigni przy obrocie wału następuje uniesienie młota o ciężarze około 250 kg. Młot ten spada następnie z wysokości około 40 cm na kowadło. Charakterystycznym elementem wyposażenia prawej części kuźni są również nożyce mimośrodowe, poruszane małym kołem wodnym o średnicy 3,1 m. Koło to jest osadzone na wale dębowym o średnicy 0,5 m. i długości 4,7 m. Nożyce mimośrodowe pozwalają na cięcie rozgrzanego żelaza o grubości 40 mm.

Fot. Podstawko

26-205 Nieświń, ul. Stara Kuźnica 46, tel. 41 371 91 87, godziny otwarcia i ceny biletów, e-mail, www

Kuźnia z wyposażeniem charakterystycznym dla techniki XVII i XVIII wiecznej. Urządzenia mieszczą się w drewnianej szopie, a składają na nie; młot naciskowy (I poł XIX w.) poruszany dużym kołem wodnym, miechy drewniane typu skrzynkowego, poruszane drugim kołem oraz kowadło. Urządzenie prezentowane jest w ruchu. Zachowały się także narzędzia o zabytkowych formach. Pierwsze wzmianki o funkcjonującej tu kuźnicy pochodzą z XVII w. Kuźnica napędzana była kołem wodnym na rzece Młynkowskiej. W 1860 r. wzniesiono wielki piec, który pracował z przerwami do 1893 r. W skład zakładu wchodzą: ujęcie wody, grobla, wypusty oraz dwa koła nasiębierne (na potrzeby pokazów działania kuźni woda może zostać czasowo skierowana na koło wodne). W kuźnicy znajduje się też drewniany młot, typowy dla polskich zakładów z tego okresu, oraz zabytkowa dmuchawa.

66-450 Bogdaniec, ul. Leśna 22, tel. 95 751 00 07, godziny otwarcia i ceny biletów, Ten adres email do muzeum jest ukrywany , www

Muzeum obejmuje trzy zabytkowe obiekty składające się na zagrodę młyńską: młyn, budynek gospodarczy, wozownia. Budynek młyński wzniesiony został w 1826 roku w konstrukcji szkieletowej (szachulcowej). Podstawowy materiał budowlany to drewno oraz cegła. Obecnie w budynku można zwiedzić mieszkanie młynarza, oryginalne wyposażenie młyna, obejrzeć domowe narzędzia i maszyny związane z przetwórstwem zboża (różnego rodzaju stępy i żarna, łuszczarkę do kaszy wraz z sortownicą, czyszczarkę do gryki, wialnię), przedmioty związane z wypiekiem chleba (dzieże, niecki, łopaty do wypieku chleba, pocioski). W budynkach gospodarczych i na podwórzu zostały wyeksponowane narzędzia rolnicze, środki transportu wiejskiego (wozy bryczki, sanie, uprząż) oraz inne przedmioty związane z gospodarzeniem na wsi.