Zamek położony jest przy trasie z Bochni do Limanowej na wziesieniu dominującym nad okolicą. Zbudowany w XIV w. przez Kmitów, od 1593 r. siedziba rodowa Lubomirskich. W XVIIw. został przebudowany, przybierając kształt pięciobocznej bastionowej warowni rezydencjonalnej w typie palazzo in fortezza. W okresie "potopu szwedzkiego" (1655-1660) budowla została zdewastowana. Mimo wielokrotnych prób odbudowy podejmowanych przez Lubomirskich, warownia nie odzyskała dawnej świetności. W XX w. zamek był gruntownie remontowany. Po długotrwałej renowacji udostępniony został do zwiedzania jako obiekt architektoniczny. We wnętrzach zamkowych znajduje się ekspozycja makiet zamków polskich, naczyń miedzianych, prezentowane są także wystawy czasowe z zakresu historii i sztuki. W 1616 r. Stanisław Lubomirski u podnóża zamku ufundował miasto Nowy Wiśnicz. Dotychczasowy Wiśnicz został przemianowany natomiast na Stary Wiśnicz.
Zamek w Wiśniczu to przykład rezydencji typu "Palazzo in fortezza" - czyli pałac w środku fortecy. Otoczony jest kamiennymi fotyfikacjami z pięcioma bastionami na narożach, podwyższonymi nasypami ziemnymi. Na każdym bastionie stała wieżyczka obserwacyjna, a w kurtynach między bastionami na niższych kondygnacjach znajdowały się kazamaty oraz pomieszczenia dla służby i wojska.
