|
Muzeum zostało utworzone w styczniu 1972 roku, zajmuje północne, najstarsze skrzydło zamku zwane Domem Zakonnym oraz dwie przylegające do niego Baszty: Młyńską i Prochową jak również kurtynowy mur obronny. W muzeum funkcjonują dwa działy: etnograficzny i artystyczno-historyczny. Zbiory etnograficzne obejmują grupy narzędzi i sprzętów dokumentujących stan kultury materialnej południowo-zachodniej części Kaszub, od rolnictwa poprzez zajęcia pozarolnicze, rzemiosło i przedmioty codziennego użytku domowego. Są wśród nich także zbiory dawnej sztuki ludowej m. in. rzeźby św. Jana Nepomucena, Matki Boskiej, św. Barbary, Chrystusa itp. Zbiory artystyczno-historyczne stanowią następujące zwarte kolekcje eksponatów: kolekcja sztuki sakralnej, wśród której znalazły się elementy XVII wiecznego wyposażenia kościoła św. Jerzego w Bytowie (epitafia, chrzcielnica, ławy kolatorskie), kolekcja rzeźby, wśród której na szczególną uwagę zasługuje przedstawienie św. Anny. Muzeum posiada największą w Polsce kolekcję prac Józefa Chełmowskiego. |
|
 Fot. Arkadiusz R. Bujak 83-315 Szymbark, ul. Szymbarskich Zakładników 12, tel. 58 684 69 33, godziny otwarcia i ceny biletów, e-mail, wwwSkansen w Szymbarku (oficjalna nazwa Centrum Edukacji i Promocji Regionu - CEPR) posiada na swoim terenie wiele obiektów, nie zawsze mają mających charakter muzealny. W Muzeum Ciesielstwa wystawione są różnego rodzaju narzędzia ciesielskie, kołodziejskie, rolnicze, furmańskie, medyczne i gospodarstwa domowego z okresu od XVIII w. do wybuchu II wojny światowej. Zobaczyć tu można liczącą około 200 lat tokarko-kopiarkę do wyrobu szprych do kół wozów czy dentystyczny przyrząd do wiercenia zębów na napęd nożny sprzed 150 lat. Większość tych eksponatów pochodzi z muzeum kaszubskiego. Największym zainteresowaniem cieszą się jedna takie obiekty jak: Dom do góry nogami - symbol obalenia komunizmu, Najdłuższa deska świata - 36 m i 83 cm, Dom Sybiraka - drewniany dom przywieziony spod Irkucka i na nowo złożony w Szymbarku. |
|
|
Obecny renesansowy zamek zbudowano na planie zbliżonym do prostokąta o wymiarach 30 x 26 m. W środku założenia znajdował się niewielki dziedziniec z centralnie usytuowaną studnią. Muzeum bazuje na zbiorach powstałych dzięki prowadzonym od 2001 roku przez Fundację "Zamek Chudów" badaniom archeologicznym i obejmuje: piwnicę wieży (wystawa archeologiczna: zrekonstruowane naczynia ceramiczne, fragmenty średniowiecznej studni); kodygnację wejściową (zrekonstruowany system ryglowania bramy); - I piętro wieży (zrekonstruowany kominek, model zamku); II piętro wieży (wystawa dawnych zdjęć zamku); III piętro wieży (rekonstrukcja pomieszczenia mieszkalnego, XVI-wieczna latryna); IV piętro wieży (wystawa muzealna prezentująca kafle piecowe); ekspozycję na dziedzińcu (relikty murów i filarów odkryte podczas wykopalisk, studnię); lapidarium, w którym zgromadzone są fragmenty detali architektonicznych. |
|
|
Baszta Zamku Książąt Mazowieckich jest Oddziałem Muzeum Ziemi Rawskiej. Zamek wybudowany w latach 1355-1370, był rezydencją Książąt Mazowieckich, po włączeniu ziemi rawskiej do Korony - siedzibą starosty rawskiego, sądów grodzkich i archiwum, a po 1563 r. – miejscem przechowywania skarbu kwarcianego i więzieniem. W latach „potopu” szwedzkiego zamek uległ znacznemu zniszczeniu, został częściowo odbudowany w 1789 r. Po III rozbiorze władze pruskie , dla uzyskania taniego materiału budowlanego, rozebrały część murów. W latach 1954-58 zrekonstruowano ośmioboczną basztę, fragment murów kurtynowych i odsłonięto zarys fundamentów. W baszcie prezentowane są ekspozycje: „Sala rycerska”, „Zamki obronne na Mazowszu Zachodnim”, „Zamek Książąt Mazowieckich w Rawie”, Wystawy fotografii Jerzego Koprowskiego. |
|
|
Początki Muzeum sięgają 1909 roku. Obecnie Muzeum posiada ok. 90 ha ziemi, przy czym na 35 ha znajdują się: 1 stanowisko archeologiczne, 1 grób kurhanowy oraz 66 obiektów dużej i małej architektury, reprezentujących zróżnicowaną zabudowę wsi powstałą na przestrzeni XVIII - XX wieku na terenach Warmii, Mazur, Powiśla i Litwy. Wyposażenie budynków stanowią zebrane po 1945r. eksponaty pokazujące tradycyjne metody pracy i obrzędy na wsi w XIX i XX wieku. Najstarszy, występujący w chałupach Muzeum sposób gotowania posiłków pokazano na przykładzie czarnej kuchni. Zebrane w olsztyneckim Skansenie przykłady, poszczególnych typów wiatraków, dają świadectwo myśli technicznej, której tradycje sięgają średniowiecza. Zachowane jako eksponaty muzealne, pełnią rolę dydaktyczną. Za pomocą wiatraka wykorzystywano siłę wiatru do mielenia zboża, do nawadniania i melioracji pól. |
|
|
