|
Zbiory Muzeum - Skansenu to przeszło 800 eksponatów obejmujących aspekty życia ludności zamieszkującej ziemie sokołowskie. Oprócz zbudowanego w pomniejszeniu wiatraka, wszystkie inne przedmioty z kolekcji to autentyki. Z uwagi na rolniczy charakter tych okolic, wśród eksponatów przeważają elementy wyposażenia obejść wiejskich, zarówno szlacheckich jak i włościańskich. Nie brak tu również eksponatów ukazujących specyfikę przedwojennego Sokołowa - wielonarodowościowy charakter miasta. W kolekcji znajduje się pokaźny zbiór militarii - pozostałości po wojennej historii tych ziem. Kolekcję uzupełniają przedmioty unikatowe - jak oryginalny sztandar cechu krawieckiego, dzwonek obrzędowy pochodzący z Cerkwii Unickiej czy olbrzymi meteoryt. Zgromadzono również niepowtarzalny zbiór kamieni (stelli) nagrobnych z sokołowskiego cmentarza żydowskiego, Stella z grobu rabina, zasłona z synagogi, świeczniki, samowar, dokumenty, przezmiany. |
|
 Fot. Wojciech Pysz 37-120 Markowa, Markowa 1500, tel. 17 226 57 99, godziny otwarcia i ceny biletów, e-mail, www
Skansen został założony w 1979 r. Na terenie gminy Markowa zachowała się stosunkowo duża liczba drewnianych domów pochodzących z 4 ćw. XIX w. o 1 ćw. XX w. Aktualnie Muzeum Wsi Markowa udostępnia zwiedzającym siedem w pełni wyposażonych obiektów. W skład skansenu wchodzą: chałupa kmieca (konstrukcja przysłupowa, 1874 r.), stajnie z zagrody kmiecej o konstrukcji zrębowej (koniec XIXw.), stodoła z wozownią (konstrukcja słupowa, przełom XIX-XX w.), spichlerz, tzw. "sołek" (koniec XIXw.), wiatrak-koźlak (poł. XX w.), chałupa "biedniacka" z chlewikiem (1905 r.), ule skrzyniowe kryte strzechą, kierat i studnia z żurawiem (dziełóo współczesne, jednak faktycznie takich konstrukcji używali mieszkańcy Markowej) , kuźnia (zrekonstruowana) z zabytkowym wyposażeniem. We wnętrzu czynnego wiatraka kompletne urządzenia mielnicze, kamienie ścierające ziarno na tzw. "razówkę" (tj. z otrębami). |
|
|
W parku krajobrazowym obok zamku powstał skansen budownictwa drewnianego z kilkoma budynkami przeniesionymi z terenów Lubelszczyzny. Dom mieszkalny z lat 20. XX wieku i kilka budynków gospodarczych, jak stodoła czy lamus z wozownią, gdzie można obejrzeć kolekcję starych bryczek. Dworski spichlerz z Podlodowa mieści wystawę etnograficzną. Prawdziwą ozdobą skansenu jest piękny barokowy dwór z Moniaków uratowany przed całkowitą zagładą. Przewieziony w elementach został tu na nowo złożony i teraz możemy w nim podziwiać wnętrza typowego domu szlacheckiego. W barokowym dworze z XVIII wieku mieści się ekspozycja wnętrz domu szlacheckiego. Układ ekspozycji oddaje przeznaczenie pokoi - jest Sień, Jadalnia, Salon, Pokój Pani Domu, Pokój Pana Domu. W XIX wiecznym spichlerzu ekspozycja etnograficzna zaś w stodole organizowane są koncerty i spektakle teatralne. |
|
|
Na terenie Muzeum utworzono 9 zagród z regionu oleskiego i opolskiego. Zdecydowana większość obiektów prezentuje zrębową konstrukcję ścian. Dodatkowa zagroda z regionu nyskiego prezentują konstrukcję słupowo-ryglową. Ponadto na terenie Muzeum posadowione są samodzielne budynki użyteczności publicznej takie jak: kościół, szkoła, wieża, karczma oraz wolnostojące domy, kuźnia, kapliczki oraz dwa wiatraki. Poszczególne zagrody i pojedyncze budynki łączy sieć dróg i ścieżek, którymi zwiedzający mogą spacerować od obiektu do obiektu. Na terenie Muzeum nie brakuje drzew i krzewów, które odpowiednio zakomponowane dopełniają całość ekspozycji muzealnej, podkreślając jej „autentyzm” i naturalność. W obrębie zagród odtworzone zostały ogródki warzywne i kwiatowe, ogrodzone plotami żerdziowymi i sztachetowymi. Na polu uprawia się dawne rośliny, takie jak len, pasternak, proso i gryka. |
|
|
Zamek jest głównym obiektem turystycznym miasta Kórnik, leżącego nieopodal Poznania. Historia zamku w postaci murowanej sięga pierwszej połowy XV wieku, zaś jego obecna postać wywodzi się z przebudowy z około połowy XIX wieku. Liczne było grono właścicieli kórnickiego zamku, od możnych Górków poczynając, na tak zasłużonych Działyńskich kończąc. Jednak spośród wszystkich z zamkiem najbardziej kojarzy się Teofila z Działyńskich Szołdrska Potulicka (1714-1790), znana lepiej szerokim gronom jako Biała Dama. Na parterze eksponowane są: Sień, Pokój Władysława Zamoyskiego, Pokój Generałowej, Salon, Salonik, Czarna Sala, Jadalnia, Buduarek, Pokój Marii Zamoyskiej, Zakątek myśliwski. Na pierwszym piętrze: Sala Mauretańska, Skarbczyk pamiątek rodzinnych, Apartament gościnny i Hall pierwszego piętra. |
|
|