|
Zamek w Łańcucie jest jedną z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce. Na tle innych magnackich rezydencji w Polsce zamek w Łańcucie wyróżnia się - mimo strat - bogactwem zbiorów i zachowanymi założeniami parkowo-pałacowymi, a więc ogrodami, budynkami mieszkalnymi i służebno-gospodarczymi. Zamkowe wnętrza zaliczane są do najpiękniejszych w Polsce. Do najstarszych szczęśliwie zachowanych należy: Wielka Sień, Sala pod Stropem oraz Sala pod Zodiakiem. Oryginalne jest ich wyposażenie, w tym znakomita kolekcja pojazdów konnych wraz z akcesoriami. Do najcenniejszych dzieł sztuki należą m.in. "Autoportret Sofonisby Anguissoli" z 1556 r. i rzeźba dłuta Antonia Canovy przedstawiająca Henryka Lubomirskiego jako Amora. W Łańcucie znajduje się obecnie również największy w Polsce i najlepiej zachowany przykład biblioteki magnackiej (liczącej 22 tys. woluminów). |
|
|
Zamek zbudowany został staraniem księcia Janusza I na przełomie XIV/XV w, na bagnach, w zakolu rzeki Łydyni, jako nizinny zamek obronny w drugiej połowie XIV w. Rozplanowany został na rzucie prostokąta o wymiarach 48 x 57 m i pierwotnej wysokości 5 m. Od strony południowej wybudowano dwie cylindryczne wieże, z których wschodnia służyła jako więzienie, a zachodnia za arsenał. W 1465 r. zamek oparł się najazdowi Krzyżaków, ale uległ znacznemu zniszczeniu. W 1818 r. ruiny weszły w skład Ordynacji Krasińskich. W latach 1916-1920 i drugiej wojny światowej teren zamku był miejscem licznych egzekucji. W zamku prezentowane są przykłady broni palnej i uzbrojenia ochronnego z XV/XVIII w.Do najciekawszych eksponatów prezentowanych na zamku należą: kopia dziecięca zbroi króla Zygmunta Augusta, skrzydlaty szyszak husarski oraz broń drzewcowa i hakownice. |
|
|
Zamek głogowski wzniesiono w poł. XIII w. Początkowo był budowlą drewnianą z wolnostojącą. W latach 1652-1657 rozpoczęto prace zmierzające do przebudowy zamku. Przebudowa zamku nadała mu charakter rezydencji pałacowej i wygląd zbliżony do dzisiejszego. Zbiory Muzeum liczą ponad 23.000 eksponatów. Dużą ich część stanowią zabytki związane z historią Głogowa i okolic (m.in. kolekcja kart pocztowych i widokówek Głogowa, kolekcja wydawnictw kartograficznych związanych z Głogowem i ziemią głogowską oraz kolekcja radio-odbiorników, gramofonów i urządzeń grających. Największą część zbiorów stanowią numizmaty. Dział Archeologiczny jest największym działem w głogowskim Muzeum. Zajmuje się on pozyskiwaniem, gromadzeniem i przechowywaniem ruchomych zabytków archeologicznych, dokumentacji naukowej i przypadkowych odkryć. Kolekcja sztuki w głogowskim Muzeum rozrasta się od 30 lat. Obecnie zbiory liczą 200 obrazów olejnych, grafik i rzeźb oraz 200 fotografii wykonanych przez 88 artystów. |
|
|
Początki Muzeum sięgają 1909 roku. Obecnie Muzeum posiada ok. 90 ha ziemi, przy czym na 35 ha znajdują się: 1 stanowisko archeologiczne, 1 grób kurhanowy oraz 66 obiektów dużej i małej architektury, reprezentujących zróżnicowaną zabudowę wsi powstałą na przestrzeni XVIII - XX wieku na terenach Warmii, Mazur, Powiśla i Litwy. Wyposażenie budynków stanowią zebrane po 1945r. eksponaty pokazujące tradycyjne metody pracy i obrzędy na wsi w XIX i XX wieku. Najstarszy, występujący w chałupach Muzeum sposób gotowania posiłków pokazano na przykładzie czarnej kuchni. Zebrane w olsztyneckim Skansenie przykłady, poszczególnych typów wiatraków, dają świadectwo myśli technicznej, której tradycje sięgają średniowiecza. Zachowane jako eksponaty muzealne, pełnią rolę dydaktyczną. Za pomocą wiatraka wykorzystywano siłę wiatru do mielenia zboża, do nawadniania i melioracji pól. |
|
 26-332 Sławno, Wincentynów 3, tel. 78 588 07 77, godziny otwarcia i ceny biletów,
Ten adres email do muzeum jest ukrywany
, www
Skansen został otwarty 6 października 2007 roku. W jego skład wchodzi prawie stuletnia bielona chata, kryta strzechą, piwnica - ziemianka, murowana z głazów polnych, stodółka i wiata. W chacie odtworzone zostały wnętrza: izba biała, izba czarna, kuchnia i sień. W pomieszczeniach zgromadzono wyposażenie charakterystyczne dla regionu opoczyńskiego: kredensy, łóżka, krosno tkackie, masielnice, dzieże, meble i tkaniny. Przez cały rok w domu można spotkać „gospodarzy” - Rozalię i jej męża Eduarda oraz dzieci, Marysię i Kasię. Postacie ubrane są w stroje regionalne i chociaż wykonane są z papieru, mają prawdziwe dusze i prowadzą światowe życie: uczestniczą jako niemi świadkowie we wszystkich wydarzeniach i imprezach, są zapraszania na dożynki wojewódzkie i gminne. W kuchni można zobaczyć autentyczny piec chlebowy połączony z wędzarnią i zapieckiem. |
|
|