|
Muzeum etnograficzne na wolnym powietrzu popularnie nazywane „dużym skansenem”, które gromadzi, zabezpiecza i eksponuje przedmioty związane z życiem i działalnością mieszkańców wsi i miasteczek z obszaru Wielkopolski historycznej. Położone w przepięknym plenerze nad jeziorem Lednica prezentuje 53 obiekty tradycyjnego budownictwa chłopskiego, dworskiego, sakralnego i folwarcznego, przeniesione z różnych stron Wielkopolski. W większości tych obiektów eksponowane są wystroje dawnych wnętrz i obejść. Można wspiąć się na wzgórze, na którym stoją różne typy wiatraków i skąd widać wspaniałą panoramę jeziora Lednica, a dalej zatrzymać się na wiejskim cmentarzu, zajrzeć do wnętrza osiemnastowiecznej kaplicy, by w końcu, zaczerpnąwszy nieco atmosfery dworu, odpocząć w otaczającym go parku. |
|
|
Zamek dobczycki jest przykładem zamku wyżynnego, wzniesiony został na skalistym skraju wzgórza nad rzeką Rabą, wymurowany z kamienia na planie nieregularnym i niezwiązany z miastem. Zbudowany przez Kazimierza Wielkiego, w XVI stuleciu powiększony przez Lubomirskich, a w XVII przez Jordanów. W 1702 zamek został zburzony przez Szwedów, ale pomimo to aż do 1782 mieszkali w nim starostowie Myszkowscy. W dolnych pomieszczeniach swoją siedzibę ma Muzeum Regionalne PTTK. W częściowo zrekonstruowanym zamku mieści się muzeum. Można tu obejrzeć kolekcję średniowiecznych narzędzi tortur, archaiczne piece, a także kaplicę zamkową w wykuszu murów nad zboczem góry. Z rynku w pobliżu figury św. Floriana trzeba skręcić w ul. Kazimierza Wielkiego w górę, w kierunku cmentarza. Z zamku roztacza się piękny widok na Jezioro Dobczyckie, okoliczne wzgórza i zaporę. |
|
|
Rekonstrukcja fragmentu zabudowy małomiasteczkowej obejmuje niewielki plac rynkowy i pierzeje z kilkunastoma domami. Obecnie można oglądać pięć budynków - starosądecki ratusz, remizę strażacką, dwór szlachecki z Łososiny Górnej i dwa domy mieszczańskie ze Starego Sącza. Rynek i okalające go od południa, wschodu i północy domy powstaną w ciągu najbliższych kliku lat. Miasteczko jako żywy organizm (funkcjonującego w codziennym rytmie sklepiki, pracownie, restauracje, kawiarnie) będzie przybliżać realia Galicji, dawnej prowincji monarchii austro-węgierskiej z przełomu XIX i XX wieku. Najdalej na zachód wysuniętym budynkiem jest dwór szlachecki z Łososiny Górnej. Od ratusza oddziela go zieleniec z kamiennymi alejkami ozdobionymi stylowymi latarniami. Klasycystyczna budowla jest rekonstrukcją oryginału, który uległ całkowitemu zniszczeniu w latach siedemdziesiątych XX wieku. |
|
|
Skansen Kurpiowski w Nowogrodzie został otwarty 19.06.1927 r. jako Muzeum Kurpiowskie. Należy do dwóch najstarszych muzeów budownictwa ludowego w Polsce. Zbiory, w liczbie około 3000 eksponatów, pochodziły głównie z zasobów prywatnych Adama Chętnika i związane były z Kurpiowską Puszczą Zieloną. Obecnie na powierzchni około 3,5 ha znajdują się 23 budynki mieszkalne i gospodarcze z odpowiednim wyposażeniem oraz kilkadziesiąt obiektów tzw. małej architektury: barcie, kapliczki, studnie, bróg itp. Wszystkie budynki są konstrukcji zrębowej, z okresu od końca XVIII w. do I połowy XX w. z terenu Kurpiowskiej Puszczy Zielonej. Jest to obszar o specyficznej, tradycyjnej kulturze ludowej z charakterystycznym kurpiowskim ubiorem, rzeźbą, zdobnictwem i budownictwem drewnianym. Kurpiowskie chaty z ozdobnymi szczytami, śparogami, nadokiennikami, a także budynki gospodarcze m.in. spichlerze z podcieniami, ustawione na kamieniach reprezentują niemal klasyczne formy w drewnianym budownictwie ludowym. |
|
|
Muzeum w Bolkowie powstało na początku XX w. w odbudowanej renesansowej części zamku bolkowskiego. Na I piętrze znajdowały się stare meble, tablice genealogiczne Piastów, XVIIw. portrety Bolka II Świdnickiego oraz jego małżonki Agnieszki, naczynia cynowe i miedziane, mapy śląska. Ostatnie II piętro zajmował zbiór starej broni między innymi kolczugi, miecze, halabardy, hakownice, zbroje płytowe. Zbiory te powoli ubożały w wyniku czego w 1977r. w trakcie przekazywania zamku znajdowało się tu 119 eksponatów. Będąc jednak wpisane do inwentarza Muzeum Narodowego we Wrocławiu zostały one wywiezione stąd na początku lat 80-tych. Zostały jedynie dwie XVIw. armaty. Do 1994r. na parterze tzw. Domu Niewiast znajdowała się wystawa obrazująca historię zamku oraz miasta, natomiast na I piętrze wystawa XIXw. śląskich mebli ludowych. W następstwie rozpoczętych prac remontowych na zamku oraz modernizacji muzeum zaistniała konieczność zamknięcia części wystawienniczej. |
|
|