Pierwotnie składała się z chałupy, obory i stodoły. Na teren skansenu przeniesiono dom z 1793 roku oraz oborę z 1798. Oba budynki ustawiono szczytem do drogi. Dom o konstrukcji zrębowej posiada węgły na zamek. Oryginalną formę prezentuje obora, ustawiona tuż za chatą, nieposiadająca ściany od strony budynku mieszkalnego, ale również niezwiązana z nim konstrukcyjnie. Obydwa budynki pokryte są dwuspadowymi dachami ze słomianą strzechą. Szczyty oszalowane zostały dekoracyjnie ułożonymi deskami.

Zwieńczeniem wiatrownic przy kalenicy są tzw. śparogi w kształcie końskich głów. Do chałupy prowadzą drzwi zwieńczone ozdobną belką z wyrytą datą budowy.

Wnętrze składa się jedynie z kuchni i izby. Kuchnia, do której prowadzą drzwi bezpośrednio z dworu, ma także wejście do przyległej obory. Główna, obszerna izba posiada aż pięć okien, z których trzy umieszczono od strony drogi, a dwa od podwórka. Stałym wyposażeniem izby jest piec z kafli. Podłogę, podobnie jak strop, wykonano z szerokich desek. W kuchni podłogę ułożono z wypalonej cegły. Na uwagę zasługuje piec kuchenny z wmurowanym kotłem miedzianym.
Jednownętrzna obora spełniała rolę pomieszczenia dla wszystkich zwierząt w gospodarstwie. Za nią znajduje się pomieszczenie gospodarcze z osobnym wejściem z zewnątrz. Spełniało ono rolę spichlerza. Nad całym budynkiem gospodarczym nie ma stropu, składano tam, bowiem na żerdziach słomę lub siano.

W zagrodzie prezentowana jest kultura ludności przybyłej z Polesia. Szczególną uwagę zwracają najstarsze zabytki, ujmujące swą prostotą i techniką wykonania, np. kosze, plecione łapcie, stępy, czy kufer z 1793 roku. W oborze umieszczone są sprzęty i narzędzia rolnicze.

Organizator: Muzeum Etnograficzne w Zielonej Górze z siedzibą w Ochli