Na terenie rezerwatu archeologicznego do zwiedzania in situ fundamenty niedokończonego palatium (zespołu sakralno-pałacowego) z 2. połowy X w. oraz relikty kamiennego kościoła grodowego z początku XI w. Centralnym punktem nowej wystawy jest malowi­dło przedstawiające umoc­nie­nia grodu (wraz z prze­krojem przez wał) oraz rekonstrukcję najważ­niej­szych za­byt­ków Giecza: palatium, obu koś­ciołów i drew­nia­nego mostu. Nową ekspozycję w Muzeum przygotowano z okazji mile­nijnych obchodów 2000r.

Nowo otwarta ekspo­zycja zawiera wiele informacji na temat historii grodu i jego zaplecza. Oprócz przedstawienia większej ilości zabytków (tych znalezionych już wcześniej, lecz przechowywanych do tej pory w magazynach muzealnych, jak również i tych, odkrytych w ostatnich latach), posze­rzy­liśmy również znacznie dział dotyczący architektury kamiennej grodu.

W holu przedstawiono wycinek z pradziejów Ziemi Gieckiej, czyli z czasów znacznie wyprzedzających powstanie znanego w całej Polsce grodu. Zaprezentowane tu zabytki oraz rekonstrukcja grobu po­chodzą z cmentarzyska ciałopalnego ludności tzw. kultury pomor­skiej, która przybyła na te tereny około połowy I tysiąclecia p.n.e.

W zasadniczej części wystawowej przedstawiamy historię grodu od chwili jego wzniesienia, tj. od poł. X do XIV stulecia. Okres ten podzieliliśmy na dwa etapy: 1. gród książęcy (do roku 1038, czyli do najazdu Brzetysława), 2. gród kasztelański (od poł. XI do XIV wieku). Zamierzeniem naszym było takie zilustrowanie przeszłości grodu, by podkreślić jego wielkie znaczenie polityczne, potęgę mili­tar­ną i świetność rezydencji władców. W przeszłości rangę potężnego grodu w Gieczu podkreślały m. in. budowle kamienne, charak­te­ry­zujące się interesującymi rozwiązaniami architektonicznymi, zaczerp­nię­tymi z Europy Zachodniej i Południowej (palatium, grodowy ko­ściół św. Jana Chrzciciela, kościół św. Mikołaja na osadzie targowej).

Organizator: Rezerwat Archeologiczny Gród Piastowski w Gieczu