Wystawa poświęcona jednemu z największych międzywojennych rzeźbiarzy Henrykowi Henochowi Glicensteinowi jest jedyną do tej pory stałą ekspozycją muzealną przekazująca zarówno wiedzę o życiu artysty jak i o jego twórczości. W izraelskim mieście Safet w 1953 roku staraniem rodziny rzeźbiarza powstało Muzeum jego imienia. Muzeum to później zostało przeobrażone na Muzeum Biblii z ekspozycją rzeźb Glicensteina.
Zbiór polichromowanych desek składa się z 44 sztuk różnej długości i szerokości. Wykonane z drewna modrzewiowego stanowią pozostałość częściowo zachowanego stropu z kościoła parafialnego pod wezwaniem św. Jakuba apostoła w Rzgowie. Są one proste z wycięciami zakładkowymi na krawędziach, przy pomocy których były łączone w całość stropu. Na zachowanych deskach występuje ornament renesansowy, który można przez analogię datować na około 1520 rok.
Wystawa prezentuje obrazy w XIX-wiecznej konwencji realistycznej. Motywem przewodnim jest portret. Większość obrazów to drobiazgowe, akademickie, studyjne przedstawienia np.: Portret Aleksandra Niemojowskiego z 1849 r. W. K. Stattlera (1800-1875), Portret dziewczynki z 1858 r. Jana Matejki (1838 - 1893), Św. Antoni z 1862 r. Piotra Kaczorowskiego (1826 - 1891). Szkicowe, dynamiczne, sytuacyjne ujęcia widzimy w obrazach m.in.: Józefa Mehoffera (1868 -1946), Jacka Malczewskiego (1854 - 1929).
Ekspozycja pokazuje w porządku chronologicznym rozwój form oświetleniowych od czasów starożytnych do XX w. Sala zabudowana szklanymi witrynami w kształcie podkowy sprawia to wrażenie otwartej przestrzeni wypełnionej światłem. Obiekty w witrynach umieszczono na różnego rodzaju postumentach, część z nich podwieszono do sufitu. Najstarszym sposobem oświetlania wnętrz był zapewne otwarty ogień, który następnie zastąpiono dymiącym łuczywem. Kilka tysięcy lat temu zaczęto posługiwać się lampą olejną.
wystawa stała - sztuka, rzemiosło artystyczne, biżuteria
Zgodnie z popularnym rozumieniem stylem nazywamy występujący w jednym czasie zespół cech formalnych. Przyjmując tę definicję określamy poszczególne dzieła sztuki jako gotyckie, barokowe czy secesyjne. Warto jednak uświadomić sobie, że ów styl obejmuje swym oddziaływaniem całokształt artystycznych działań danego okresu. Kształtuje ludzkie otoczenie zaczynając od architektury, przez sztuki piękne i użytkowe, na modzie kończąc.
Wiodącym w skali materialnej i symbolicznej obiektem jest Tora (hebr. Sefer Tora). Jest to tekst Pięcioksięgu, spisany w języku hebrajskim na zwoju pergaminowym nawiniętym na dwa drewniane drążki. Spisanie Tory, przynależne rytualnemu pisarzowi (sofer), łączy się z zachowaniem ściśle określonych zasad. Zgodnie z tradycją pergamin musi pochodzić z wyznaczonej części koszernego zwierzęcia, a poszczególne części zwoju zszywa się nićmi wykonanymi ze ścięgien nóg zwierzęcych.
Ekspozycja prezentuje szereg wątków z bogatych dziejów miasta. Uwzględniono takie treściowe akcenty jak np. trzyetapowy proces powstawania Konina: od grodziska z X - XII w. (tereny okoliczne obecnego Chorznia), poprzez osadę targową z XII - XIII w. w obecnym Starym Mieście, aż do miasta lokacyjnego na lewym brzegu Warty z końca XIII w. Czasy nowożytne obrazuje makieta miasta Konina z początku XVII stulecia. Zaprezentowano także bogaty zestaw obiektów związanych z z konińskim rzemiosłem.
Ekspozycja w syntetyczny, skondensowany sposób obrazuje najważniejsze etapy pradziejów regionu. Wszystkie eksponaty pochodzą z badań własnych Muzeum.
Początki kształtowania się osadnictwa grup ludzkich w okolicy Konina sięgają starszej epoki kamienia zwanej paleolitem i datowane są na X tysiąclecie przed naszą erą. Na wystawie ślady ich pobytu, podobnie jak i grup pochodzących z mezolitu czyli środkowej epoki kamienia, dokumentują różnorodne narzędzia krzemienne znalezione w dolinie Warty.
Wystawa zaprasza na wyprawę w czasy nie tak odległe, ukazuje zmiany w życiu codziennym zachodzące na terenach dzisiejszego miasta od pierwszych lat XX wieku. Szczególne miejsce przypada kuchni, jako podstawowego miejsca, w którym od zawsze tętniło życie rodzinne, gdzie nie tylko przygotowywano posiłki, tu znajdował się również warsztat pracy, sypialnia, spiżarnia, pomieszczenie do prania czy kąpania się. Prezentowana kuchnie pochodzi z lat przełomu XIX/XX wieku oraz z lat 30-tych XX wieku.
Obszarem zainteresowań Działu Etnograficznego jest kultura materialna kaszubskich Gochów (tereny obecnej Gminy Lipnica). Gochowie, mimo silnych zabiegów germanizacyjnych w XVIII i XIX wieku, przetrwali na skrawkach wschodnich i północnych ziemi człuchowskiej w dawnych jej granicach historycznych. Na wystawie etnograficznej prezentowane są obiekty związane z przygotowywaniem pokarmów, obróbką lnu i wełny, uprawą ziemi, hodowlą zwierząt oraz meble i sprzęty domowe.