Galeria zawiera blisko 140 obrazów. Wnętrze podzielone jest przestrzennie i kolorystycznie na trzy części odpowiadające kolejnym okresom historycznym. Prezentację rozpoczyna malarstwo polskiego baroku połączonego z okresem stanisławowskim - głównie portrety, z których najstarszy to XVII-wieczny portret królowej Bony. Odmiennością kształtu zwracają uwagę portrety trumienne - specyficznie polska odmiana wyrosła z kultury sarmackiej.
Galeria zawiera 40 obrazów holenderskich, flamandzkich, włoskich, niemieckich i francuskich powstałych w XVII i XVIII w. i reprezentujących sztukę europejskiego baroku. Chlubą ekspozycji jest Piłat umywający ręce Hendricka ter Brugghena, wybitnego malarza holenderskiego z początku XVII wieku. Obok niego oglądać można popularne w XVII-wiecznej Holandii martwe natury i obrazy animalistyczne, między innymi Walkę psów z lisami Abrahama Hondiusa i Ptactwo domowe warsztatu Melchiora Hondecoetera.
Prezentuje wytwory rzemiosła polskiego i obcego powstałe od XVI do XX wieku. W obrębie ekspozycji wydzielono cztery odrębne przestrzenie, w których prezentowane są meble z różnych epok W połączeniu z innymi przedmiotami dają one wyobrażenie o wnętrzach mieszkalnych od XVII do 2. poł. XIX w. Wśród mebli na szczególną uwagę zasługują holenderskie - kredens i skrzynia - z XVII wieku i wspaniała szafa gdańska powstała u schyłku tegoż stulecia.
Niewielka wystawa niespełna 30 obrazów wybranych pod kątem tematycznym i prezentowanych według chronologii wydarzeń. Pośród tych wydarzeń najważniejsze to: obrona Częstochowy (1655 r.), odsiecz wiedeńska (1683 r.), bitwa pod Raszynem (1809 r.), odwrót armii napoleońskiej spod Moskwy (1812 r.), bitwa pod Stoczkiem (1831 r.), sceny z wojny polsko-bolszewickiej (1919-21).
Podstawowa zawartością wystawy jest uzbrojenie zaczepne i ochronne z różnych okresów, pokazane w porządku chronologicznym i typologicznym. Wśród uzbrojenia zaczepnego w grupie broni siecznej na uwagę zasługują miecze średniowieczne z XIV - XV w. Różnych typów, późniejsze inne rodzaje broni z głownią prostą (rapiery, szpady, pałasze z XVII - XIX w.) oraz zbiór szabel polskich i obcych z wyróżniającą się karabelą zdobiona nazwiskiem, podobizną i herbem hetmana Stefana Czarnieckiego.
Zbudowany nad brzegiem stawu południowego, na miejscu wcześniejszego - ziemnego - . wg projektu Jana Christiana Kamsetzera. Widownia wzorowana jest na antycznym teatrze w Herkulanum, zwieńczona posągami słynnych dramaturgów, wybranych prze króla, ustawionymi na attyce. Scena zyskała dekorację imitującą ruiny Forum Romanum na tle naturalnej zieleni. Najbardziej oryginalnym rozwiązaniem jest tu oddzielenie widowni od sceny wodą, wykorzystywaną do akcji wystawianych tu sztuk.
W czasach Stanisława Augusta budynek pełnił funkcję kuchni i oficyny z mieszkaniami. Surowy charakter architektury budynku podyktowany był jego podrzędną rolą w stosunku do wykwintnych w swej formie budowli, jakimi były Pałac Na Wyspie i Pałac Myślewicki. W budynku mieści się m.in. kolekcja różnorodnych dzieł sztuki z kolekcji Ignacego Jana Paderewskiego oraz organizowane są wystawy związane z Polakami na Wychodźstwie. W głównej sali (dawnej kuchni) urządza się koncerty.
Wielkie okna, od strony południowej, oświetlają wydłużoną salę. Elewacja, rozczłonkowana pilastrami i arkadowymi oknami, odznacza się klasyczną prostotą. Do tego zasadniczego członu przylegają od strony północnej dwa skrzydła. Zachodnie zawierało mieszkania dla służby i pokoje gościnne, wschodnie zaś, znacznie szersze, mieści teatr. Wspaniałe wnętrze, zaliczane do nielicznych na świecie przykładów autentycznego teatru dworskiego, znajduje się we wschodnim skrzydle Starej Pomarańczarni.
Usytuowany przy Promenadzie Królewskiej, był pierwszym pawilonem wzniesionym przez Stanisława Augusta Poniatowskiego w Łazienkach wg projektu Dominika Merliniego w 1774 r. Zbudowany na planie kwadratu ma identycznie opracowane elewacje o ścianach zdobionych rustyką, z attyką i belwederkiem na dachu. Wnętrza dekorowali malarze: Jan Bogumił Plersch i Jan Ścisło.
Pałac Myślewicki utrzymany w stylu wczesnego klasycyzmu, należy do nielicznych, zachowanych w Warszawie przykładów tego stylu. Oryginalną jej stroną jest nie tylko ćwierćkolisty zarys skrzydeł, ale i szczególny kształt dachu, nawiązujący do rozwiązań architektury chińskiej. Widniejący w zwieńczeniu środkowego okna pierwszego piętra pałacu (w niszy) inicjał JP odnosi się do królewskiego bratanka księcia - Józefa Poniatowskiego, któremu Stanisław August ofiarował pałac.