Największa wystawa stała. Zajmuje główną salę wystawową zabytkowego budynku muzeum. Przedstawia historię geologiczną Polski od prekambru do czwartorzędu. Na wystawie znajdują się liczne okazy skamieniałości, skał i minerałów oraz ilustracje, mapy i przekroje przybliżające budowę geologiczną poszczególnych jednostek Polski na przestrzeni dziejów Ziemi. Na ścianach wiszą mapy, tabela stratygraficzna, a także plansza przedstawiająca dryf kontynentów w wybranych okresach geologicznych.

Ozdobą wystawy są: model dilofozaura - pierwsza na świecie rekonstrukcja upierzonego dinozaura; szkielety ssaków czwartorzędowych - mamuta, nosorożca włochatego i niedźwiedzia jaskiniowego - oraz duże okazy skał i skamieniałości.

Prekambr zaprezentowano w pierwszym kompleksie gablot łącznie ze starszym paleozoikiem (kambr, ordowik, sylur). W prekambrze obejmującym 85% dziejów Ziemi wydzielono dwa eony: archaik i proterozoik a w nich siedem er (tabela stratygraficzna). Początek prekambru to czas powstania pierwszej skorupy ziemskiej. W archaiku trwającym około 2 mld lat pierwotna cienka, zasadowa i ultrazasadowa skorupa ziemska podlegała różnorodnym procesom, w wyniku których utworzyły się z niej pierwsze segmenty sialiczne - mikrokontynenty. Z tego czasu znane są najstarsze (sprzed około 4 mld lat) skały na Ziemi. Występowanie skał prekambryjskich na świecie przedstawia.

Paleozolik - w erze tej pojawiły się masowo różnorakie formy życia. Początkowo były to organizmy morskie: zwierzęta bezkręgowe i rośliny. Z nich ewolucyjnie wykształciły się rośliny lądowe oraz bezkręgowce i kręgowce: morskie oraz lądowe. Podział na starszy i młodszy paleozoik jest uzasadniony odrębnością świata organicznego i wystąpieniem dwóch różnowiekowych orogenez. W starszym (kambr, ordowik, sylur) przeważały bezkręgowce morskie i rośliny lądowe. W młodszym (dewon, karbon, perm) żyły też bezkręgowce lądowe, liczne kręgowce morskie i lądowe oraz roślinność lądowa.

Organizator: Muzeum Geologiczne w Warszawie

Kurator: dr hab. W.Mizerski