1 września 1939 r., do obrony granic Rzeczypospolitej stanął niespełna milion żołnierzy. Wojsko polskie dysponowało 4300 działami, 880 czołgami i 400 samolotami. Wobec znacznej przewagi niemieckiej (1850 tys. żołnierzy, 10 tys. dział, 2,8 tys. czołgów i 2085 samolotów), koncentrycznych uderzeń jednostek pancernych i flot powietrznych ze Śląska, Pomorza Zachodniego i Prus Wschodnich, wobec otoczenia, jak i osamotnienia państwa w wysiłku zbrojnym, jednostki polskie zmuszone zostały do odwrotu.

O fakcie uderzenia Niemiec na Polskę, a tym samym o rozpoczęciu II wojny światowej, przypominają znajdujące w ekspozycji stałej Muzeum szczątki niemieckiego samolotu bombowego He - 111 (fragment skrzydła, karabin maszynowy MG15 i pilotka lotnika), zestrzelonego 1 września 1939 r. przez porucznika pil. Aleksandra Gabszewicza. oraz pocisk z działa pokładowego pancernika Schlezwig - Holstein. Zamiary Niemiec i Rosji Sowieckiej wobec Rzeczpospolitej dokumentuje fotokopia mapy z podpisami Hitlera i Stalina oraz z odręcznie dokonanym przez nich podziałem naszego kraju; mapa stanowiła załącznik do radziecko-niemieckiego układu o przyjaźni i współpracy, zawartego 28 września 1939 r.

Tymczasem Polska, mimo braku pomocy ze strony Francji i Anglii, przez 35 dni stawiała zacięty opór na wszystkich odcinkach frontu. O zaciętości prowadzonych walk świadczą umieszczone w gablotach ekspozycji pamiątki podniesione z pól bitewnych, jak np. przestrzelone hełmy żołnierskie, zniszczona broń strzelecka i oporządzenie. Znajdują się w nich również przepisowe (tzw. fasowane) elementy wyposażenia oraz polowe zestawy ubiorcze oficerów i żołnierzy, piechurów, kawalerzystów i artylerzystów określonych jednostek, broń ręczna i maszynowa używana w istniejących wówczas i walczących formacjach, a nawet sprzęt artyleryjski.

Organizator: Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie