Kwatery od strony pałacu są trawnikowe i mają geometryczny rysunek wycięty w darni. Wypełniono je białym i czerwonym żwirem z peoniami w narożach. Kolejne 2 kwatery tworzą nasadzenia formowanego bukszpanu z kwiatami sezonowymi: wiosną kwitnie tulipan pospolity czerwony i narcyz trąbkowy żółty, latem bratek wielokwiatowy czerowno-purpurowy i niebieskofioletowy, a jesienią grzebiotka bordowa i aksamitna karłowata żółta. Ozdobny ogród otoczono sadem jabłoniowym ujętym w 4 kwatery.

Zrekonstruowany ogród wzbogacono o nowoczesne rozwiązania techniczne, m.in. o automatyczne nawadnianie, kanalizację deszczową i oświetlenie.

Typ ogrodu włoskiego renesansowego pojawił się w Polsce w początkach XVI w. Do bardziej rozbudowanych założeń zaliczały się m.in. ogrody w Woli Justowskiej pod Krakowem, Niepołomicach, Zamościu czy Łobzowie. Rozwiązania te kontynuowano w rezydencjach 1. poł. XVII w., w tym i w Kielcach. Wzniesionemu z fundacji Jakuba Zadzika w latach 1637-1644 pałacowi biskupów krakowskich towarzyszył od początku niewielki ogród renesansowy zw. "ogrodem włoskim", w którym zioła woniejące rozmaite z kwaterami i herbami. W tym ogrodzie cztery kwatery. Jest i figarnia i drzewek kilkanaście figowych. Nie wiemy dokładnie, jak on wyglądał. Wiadomo, że układem nawiązywał do tzw. ogrodów zamkowych, sytuowanych w obrębie murów obronnych rezydencji, a oś ogrodu stanowiła przedłużenie osi pałacu, prowadząc od schodów loggii do studni krytej zieloną kopułką i Baszty Prochowej.

Układ ogrodu podziwiano z kilku punktów pałacu z Izby Stołowej i alkierzy w apartamentach. Centralny taras z kwaterami ziół i kwitnącymi sezonowo kwiatami, otaczały drzewa owocowe, tworzące sad o charakterze użytkowym. Kwatera przylegająca bezpośrednio do elewacji zachodniej pałacu tworzyła integralną część acu ? z Izby giardino segretto, miejsce służące wyłącznie właścicielowi, do którego można było wejść specjalną klatką schodową w wieży.

Organizator: Muzeum Narodowe w Kielcach