Wystawa prezentuje kolekcję rzeźby ludowej z terenu Ziemi Zawrzeńskiej. Rzeźby datowane na pocz. XIX w. wykonane zostały przez nieznanych twórców, pozostałe pochodzą z twórczości artystów tzw. "Ośrodka Sierpckiego" i datowane są na lata 30-50 XX wieku. Bogaty zbiór pochodzi z kolekcji popularyzatora sztuki ludowej - Mariana Przedpełskiego, badacza terenów Mazowsza Północnego. Tradycja rzeźby ludowej, która wykonywana była świątkarzy, korzenie miała w środowisku wiejskim.

Wystawa stała, na której można obejrzeć odtworzony cały świat dawnej polskiej wsi, z jej zabudową, warsztatami wiejskich rzemieślników, maszynami, pojazdami, i narzędziami. Pokazuje ona przebogatą kulturę materialną polskiej wsi, która odeszła w przeszłość. Skrzydła wiatraka obracają się jak na wietrze. Obok jest przydrożny krzyż i wiejski dom kryty strzechą o który oparty jest bosak, drzwi wykonane z listewek, układających się w charakterystyczną jodełkę.

Powstała ekspozycja ma na celu przybliżyć historię tego narodu oraz zapoznać zwiedzających z tradycjami i radykalnie odmienną od naszej kulturą żydowską. Pierwsze notowania o osiedleniu się Żydów w Ciechanowie pochodzą z XVI wieku. Dopiero jednak XIX wiek jest najbardziej sprzyjający do pełnego rozkwitu gminy żydowskiej w naszym mieście. Wokół pobudowanej synagogi powstaje osiedle mieszkalne, szkoła, rozkwita rzemiosło i handel.

Podziemne chodniki kopalni o łącznej długości 1,5km i głębokości do 35m znajdują się w rejonie dawnego szybu "Wilhelmina". Przechodząc wyrobiskami z początku XIX wieku i współczesnymi, zlokalizowanymi na różnych poziomach połączonych pochylniami, śledzimy rozwój techniki urabiania węgla na przykładzie filara zabierkowego, ściany wrębiarkowej z obudową cierną, ściany kombajnowej z obudową hydrauliczną oraz dwóch ścian zmechanizowanych.

Najcenniejszym zabytkiem w Skansenie jest unikatowa parowa maszyna wyciągowa o mocy 2 tys. KM wyprodukowana w 1915 roku w Eisenhütte Prinz Rudolfh w Dülmen w Niemczech, która do 1990 roku obsługiwała szyb "Carnall" o głębokości 503 m. Nośnikiem liny wyciągowej jest koło pędne rodzaju Koepe o średnicy 6 m z tarczą cierną wyłożoną drewnem i skórą o wysokości obrzeża 20 cm. Maszyna wyposażona jest w hamulec manewrowy na parę i bezpieczeństwa na ciężar.

Pasje artystyczne górników najczęściej przybierały formę muzykowania w orkiestrze górniczej. W zbiorach Muzeum znajduje się wiele pamiątek świadczących o nieustającej do dzisiaj popularności muzykowania w rodzinach górniczych. Są to teksty piosenek i przyśpiewek, instrumenty: trąby, bębny, szałamaje, terkotki, drumle a nawet piły i pralki ręczne używane przez kapele. Posiadane eksponaty pozwoliły zaprezentować pełny skład instrumentalny orkiestry górniczej.

Kariera węgla jako surowca energetycznego związana jest z wynalezieniem maszyny parowej i rewolucją przemysłową. Epokowy wynalazek silnika parowego wygenerował zapotrzebowanie na węgiel oraz doprowadził do przełamania technicznych barier w górnictwie. Pompy odwadniające, maszyny wyciągowe, lokomotywy parowe umożliwiły sięganie po kolejne, głębiej położone złoża węgla.

Epokę karbonu można nazwać złotym wiekiem roślinności. Okres ten trwał od 360 do 290 mln lat temu. Na ogromnych obszarach lądu, w pobliżu mórz i jezior, rozciągały się podmokłe tereny i bagna. Panował ciepły i wilgotny klimat tropikalny, nieznający okresów chłodu ani suszy, rośliny miały wspaniałe warunki do rozwoju. Wiecznie zielona puszcza karbońska przypominała współczesną dżunglę zwrotnikową. W ciągu milionów lat w obrębie tej gigantycznej cieplarni rosły widłaki, skrzypy, paprocie, kordaity.

Świat dawnej techniki jest sferą fascynującą, często zaskakującą ludzi epoki telefonów komórkowych i komputerów. Górnictwo poprzez swoją specyfikę daje okazję do zetknięcia się z całym bogactwem i różnorodnością dziedzin techniki: od prostych narzędzi poprzez urabianie, transport, wentylację, odwadnianie, oświetlenie a skończywszy na łączności.

Wystawa jest prezentacją typowych wnętrz wiejskiej ziemiańskiej rezydencji z XIX w. Wszystkie eksponaty na wystawie pochodzą ze zbiorów Zamku Królewskiego na Wawelu. Wnętrza zostały zaaranżowane tak aby oddać atmosferę średnio zamożnego dworu. Prezentowane są cztery pomieszczenia: salon, gabinet, jadalnia i sypialnia.Te właśnie pomieszczenia były uważane w XIX-wiecznej Polsce za najbardziej okazałe. Często meble i wyposażenie wnętrz sprowadzano z zagranicy, niejednokrotnie z Wiednia i Paryża.