Wystawa prezentuje malarstwo i rzeźbę artystów związanych z Krosnem i jego okolicami. Ekspozycja podzielona została na dwie części. Pierwsza z nich przedstawia zabytki sztuki z przełomu XIX i XX w. Są to w większości dzieła największych miejscowych malarzy: Stanisława Bergmana, Seweryna Bieszczada i Franciszka Daniszewskiego. Osobliwym eksponatem na wystawie jest fortepian paryskiej firmy "Pleyel & ie", ulubionej marki Fryderyka Chopina.

Wystawa ta prezentuje wyroby kilkunastu podkarpackich hut szkła, w tym największych w Europie Krośnieńskich Hut Szkła. Na ekspozycji obejrzeć można wzornictwo m.in. nawiązujące do Art Deco i secesji, a także najnowsze trendy zdobnicze. Wyroby tu zgromadzone są przykładem różnorodnych technik produkcji szkła i jego zdobnictwa: są to przedmioty ze szkła bezbarwnego, mąconego, marmurkowego, a także płaskiego produkowanego ręcznie w hutach szkła w Jaśle.

Wystawa prezentuje w szerokim zakresie tematykę regionalną i składa się z dwóch części. Pierwsza przedstawia dzieje miasta Krosna, jego początki oraz prężny rozwój w wiekach średnich i w czasach renesansu, kiedy nazywane było parva Cracovia (mały Kraków). Zgromadzono na niej ponad 350 eksponatów pochodzących z badań archeologicznych prowadzonych na terenie miasta, a głównie na krośnieńskim Rynku. Jest wśród nich wiele bezcennych, często unikatowych zabytków, wytworów lokalnego rzemiosła.

W Muzeum znajduje się jedna z najliczniejszych i najefektowniejszych kolekcji lamp naftowych w Europie. Dotychczas zgromadzono około 900 eksponatów z zakresu oświetlenia naftowego, z czego większość stanowią kompletne lampy i latarnie naftowe (625 szt.). W zbiorach najpopularniejsze są lampy zwane stołowymi lub przenośnymi (425 szt.). Zabytki te tworzą bogactwo form artystycznych, odzwierciedlających style panujące w sztuce w okresie ich największej popularności, 1860-1920.

Na wystawie prezentowane są liczne gatunki roślin i zwierząt w sceneriach odzwierciedlających ich naturalne środowiska bytowania, wzbogaconych efektami świetlnymi i dźwiękowymi, uzupełnionymi fachowym komentarzem lektora. Do najcenniejszych zbiorów przyrodniczych prezentowanych na wystawie należą egzemplarze gatunków chronionych i rzadkich jak żółw błotny, orzeł przedni, drop, głuszec, puchacz, żubr, niedźwiedź brunatny, a także kolekcje owadów, wydmuszek jaj ptasich, ryb oraz zielniki.

To najbardziej charakterystyczny i zarazem najlepiej rozpoznawalny element architektury kwidzyńskiego zamku. Wieża obronna i sanitarna o wysokości 25 metrów. Pod ostrołukowym przelotem do roku 1569 przepływał strumień, który odprowadzał wszelkie nieczystości z zamku. Wieża połączona jest z zachodnim skrzydłem zamku na poziomie pierwszego piętra krytym pomostem o długości 54 metrów (najdłuższym spośród zachowanych), wspartym na pięciu ceglanych filarach.

Zbudowana na planie kwadratu, w fosie pośredniej, około 18 metrów od północnej elewacji zamku, połączona z nim krytym gankiem, wspartym na ceglanym filarze. Wieża w źródłach określana jako aquaductos pełniła bardzo istotną rolę - znajdująca się w jej wnętrzu studnia dostarczała mieszkańcom zamku źródlaną wodę. W końcu XVIII wieku studnia w wieży nie spełniała już swojej funkcji. W roku 1843, w związku z adaptacją na cele więzienne, zamurowano szyb studni.

Pomieszczenie założone na planie prostokąta, posiada sklepienie gwiaździste, dwuprzęsłowe. Pola sklepienne oraz żebra tynkowane. W ścianie północnej ostrołukowa wnęka z oknem sklepionym odcinkowo, z drewnianymi laskowaniami w górnej części skrzydeł zewnętrznych. Sala pełniąca w średniowieczu funkcję mieszkania.

Pomieszczenie na planie prostokąta, nad przelotem bramnym, posiada oryginalne, gwiaździste sklepienie gotyckie z około połowy XIV wieku. W przęśle południowym sklepienia, po stronie zachodniej zachował się średniowieczny zwornik z wypalanej gliny pokrytej glazurą. W średniowieczu wnętrze pełniło funkcję kaplicy zamkowej, po roku 1551 podobnie jak sąsiedni Refektarz Zimowy zajmował je zarządca zamku.

Założony na planie kwadratu, sklepiony, od strony wschodniej sąsiaduje z kaplicą zamkową. Po przejęciu zamku przez urzędników księcia Albrechta w 1551 roku, zajmowany był przez zarządcę zamku. W roku 1854 w ścianie północnej, w związku z przeznaczeniem sali na funkcje sądowe, wprowadzono dwa duże okna umieszczone w sklepionych odcinkowo wnękach. W roku 1874, podczas prac restauracyjnych prowadzonych przez Gustava Reicherta, zdemontowano płaski strop belkowy, wprowadzony w miejsce zniszczonego.